A A+ A++ K K K K
Lorem ipsum Lorem ipsum

Lorem ipsum

Lorem ipsum Lorem ipsum

Lorem ipsum

Historia Węgorzewa

Dawniej okolice jeziora Mamry były zamieszkiwane przez staropruskie plemię Galindów, którzy wybudowali obok jeziora obronny gród "Angetete".

Gród został zdobyty przez krzyżaków w 1256 roku, którzy wybudowali na jego miejscu drewniany zameczek, obok powstała mała osada. Zimą 1365 Książę Kiejstut, współrządca Litwy niszczył zamek i osadę. W 1398 roku w odległości 2 km od zniszczonego zamku, Krzyżacy wzniesli nowy zamek murowany "Angerburg".

W XV wieku, niedaleko zamku, powstała nowa osada nazywana początkowo Gieratową Wolą, potem Nową Wolą. W roku 1479 biskup warmiński Łukasz Watzenrode wydał pozwolenie na wybudowanie w osadzie kaplicy. 14 kwietnia 1571 miejscowość uzyskała prawa miejskie. Miasto rozwijało się wskutek żywiołowej kolonizacji polskich osadników z Mazowsza. W tym czasie miasto nosiło dwie nazwy; polską Węgobork i niemiecką "Angerburg" (od nazwy zamku). W 1730 wprowadzono oświetlenie ulic latarniami. W XVIII wieku z wizytą w Węgorzewie przebywał dwukrotnie król Polski Stanisław Leszczyński. W roku 1740 arianin inżynier Jan Władysław Suchodolec (syn Samuela Suchodolskiego ze Starej Różanki) zbudował wodociąg. Woda doprowadzona była do studzien miejskich i do najwyższych pięter węgorzewskiego zamku.

W czasie drugiej wojny światowej miasto straciło 80% zabudowy. Po wojnie odbudowane, przyjęło nazwę Węgorzewo. Od 1999 Węgorzewo pełni funkcje miasta powiatowego.
źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/W%C4%99gorzewo#Historia
Krótko o powstawaniu nazw w powiecie węgoborskim Powiat węgoborski obejmował obszar leżący na pograniczu kulturowym, będący tyglem etnicznym i narodowościowym, w którym stykały się i mieszały żywioły: staropruski, polski, niemiecki i litewski. Jednocześnie zajmował rozległe obszary północnej części historycznej Galindii. Wśród nazw fizjograficznych, a także urzędowych można jeszcze po dziś dzień dostrzec "korzenie" staropruskie.

Początki Węgoborka sięgają 1335 r. kiedy to Krzyżacy założyli drewniany zameczek na rozlewiskach, u wypływu Węgorapy z jeziora Mamry. Miejsce nie miało być przypadkowe - wcześniej miał się tutaj znajdować staropruski gród Galindów - Angetete.
    Pierwsi osadnicy krzyżaccy założyli swoją osadę (Alt) Angerburg - "Stary" Węgobork na gruntach dzisiejszej Ruskiej Wsi, dalsze osady powstały w okolicach Mażan, Rydzówki, Węgielsztyna, Tarławek, Guji. Pierwsza lokacja przyzamkowej wsi nie powiodła się, zresztą w 1365 r. zameczek spaliły litewskie oddziały księcia Kiejstuta.

Początków węgorzewskich struktur powiatowych można dopatrywać się już w czasach gdy nad Węgorapą po raz  pierwszy pojawili się Krzyżacy. Drewniany zameczek u wypływu rzeki z jeziora Mamry oprócz zadań militarnych miał pełnić również rolę administracyjną. Znany jest dokument z ok. 1340 r., wyznaczający granicę między zamkami w Węgoborku (Węgorzewie) i Lecu (Giżycku). Przez długi czas były to dwa skrajne, położone na terenie Galindii ośrodki administarcyjno - obronne.